In hoofdstuk 16 wordt gemeld dat de AIVD wekenlang twee verslaggevers van De Telegraaf - Joost de Haas en Bart Mos - heeft afgeluisterd, gevolgd en geobserveerd en dat daarbij zelfs richtmicrofoons zijn gebruikt. Daarnaast wordt her en der in het boek informatie verschaft over het plaatsen van telefoontaps bij burgers en de verwerking daarvan in Nederland.
De Telegraaf, 20-5-2006, meldde op haar voorpagina “AIVD luisterde De Telegraaf maandenlang af”. Enkele citaten uit het artikel: “De geheime dienst AIVD blijkt maandenlang twee verslaggevers van De Telegraaf te hebben afgeluisterd, gevolgd en geobserveerd. De gangen van Joost de Haas en Bart Mos werden nagetrokken nadat deze krant in januari onthulde dat staatsgeheime dossiers over topcrimineel Mink K. in handen van de drugsmaffia waren gevallen”. “De Nederlandse Vereniging van Journalisteen reageert geschokt. ‘Dit is zeer kwalijk, want hiermee wordt het werk van journalisten onmogelijk gemaakt,’ aldus NVJ-secretaris Thomas Bruning. ‘Als oprecht opererende journalisten doel worden van afluisterpraktijken is de persvrijheid en daarmee de rechtsstaat in gevaar”. “Dienst gebruikte richtmicrofoons”. (tot zover citaten uit Telegraaf-artikel) In antwoord op Tweede Kamer-vragen hierover (van VVD-kamerlid Anton van Schijndel heeft toenmalig minister Remkes van Binnenlandse Zaken in mei 2006 overigens formeel bevestigd dat de AIVD indien nodig journalisten mag afluisteren.

De informatie over het plaatsen van telefoontaps bij burgers en de verwerking daarvan in Nederland (zoals het feit dat onlangs in een Nijmeegse tapkamer, die ongeveer driekwart van alle getapte gesprekken in Nederland verwerkte, duizenden gesprekken op onverklaarbare wijze zijn zoekgeraakt en het feit dat het vaak twee maanden duurt voordat een gesprek correct beluisterd, verwerkt en aan het verantwoordelijke onderzoeksteam doorgegeven is) is waarheidsgetrouw en gebaseerd op diverse openbare bronnen over dit onderwerp.