HET KYOTO COMPLOT: FEIT & FICTIE
Hoe de wereld in elkaar steekt ...


 
IN HET KYOTO COMPLOT...
In hoofdstuk 6 van Het Kyoto-complot wordt een opmerking van Bush-senior, de vader van de huidige president, aangehaald. Deze heeft ooit gezegd hoe blij hij was dat hij directeur van de CIA was geweest, omdat hij toen pas doorkreeg hoe de wereld in elkaar stak.
 
DE FEITEN
George Bush senior heeft deze uitspraak daadwerkelijk gedaan. Als directeur van de CIA is hij in de gelegenheid geweest om ‘de wereld te leren kennen, zoals die werkelijk is’ (bron: Jaap Breedveld: De risico’s van het denken, ISBN 9062242626, bl. 15) Een verbluffende opmerking die iedere onderbouwde betrokkenheid van goedwillende individuen naar het rijk van de illusies verwijst.

Opmerkelijk is dat in landen als Amerika en Engeland minder illusies over dit thema bestaan als in Nederland. Het feit dat regeringsleiders en andere machthebbers regelmatig liegen is daar algemeen bekend en maakt deel uit van het collectief bewustzijn. Kranten ageren en reageren, waardoor er – ondanks alles – een bepaalde zelfreinigend vermogen ontstaat. Interne, openbare onderzoeken naar de besluitvorming rond de oorlog in Irak is daar een voorbeeld van. Zo maakte het Pentagon zelf bekend dat de voormalige Amerikaanse minister van defensie, Donald Rumsfeld, zijn medewerkers ‘alternatieve’ rapporten van de inlichtingendiensten liet maken om de argumenten voor een oorlog tegen Irak te versterken en moest in Engeland de ‘spindokter’ van Blair aftreden nadat bekend werd dat hij stappen had genomen om de oorlog tegen Irak ‘meer sexy’ te presenteren t.b.v. draagvlak voor ingrijpen.

In Nederland sluit men zich hier de ogen voor. ‘Samen werken we aan een betere wereld en iedereen is van goede wil’, lijkt het motto. Dit vormt een zwakke plek in de aanpak van klimaatverandering.

En is overigens (ook rond andere thema’s) moeilijk vol te houden zolang de regering Balkenende (als één van de weinige landen die bij de aanvang van de oorlog tegen Irak betrokken was) een openbaar onderzoek naar de besluitvorming rond participatie aan deze oorlog blijft weigeren. “Wat nou samen?”, vraagt menigeen zich af ...