In hoofdstuk 8 wordt beschreven hoe George w. Bush tijdens de verkiezingen aangaf dat hij ‘zeer bezorgd’ was over het probleem van de klimaatverandering. (‘Het is een issue dat we zeer serieus moeten nemen’); vervolgens ná zijn aanstelling als president zijn hoofd Milieubescherming, Christine Todd Whitman, naar een bijeenkomst van de milieuministers van de G8 (de belangrijkste industrielanden van de wereld), stuurde (Whitman verzekerde haar collega’s daar dat de Amerikaanse regering klimaatverandering als één van de grootste bedreigingen van het milieu zag. Bush zou ‘stappen nemen om hierin vooruit te komen.’), maar hoe tien dagen daarna alles opeens anders is: ‘Bush riep de VS terug van de onderhandelingen over de laatste details rond het Kyoto-protocol. En hij vond het zelfs nodig om openlijk te zeggen dat hij het stellen van limieten aan de uitstoot van CO2 niet gerechtvaardigd vond’.
De plotselinge omwenteling van Bush, zoals in het boek wordt beschreven, is volledig conform de feiten. De harde data:
• 2 tot en met 4 maart 2001: Christine Whitman, hoofd van het Amerikaanse agentschap voor milieubescherming, spreekt op de G8 in Triëst – namens Bush - haar steun uit aan ‘Kyoto’.
• 13 maart 2001: In antwoord op vragen van Senaatsleden, verklaart Bush een tegenstander te zijn van Kyoto.

Tot op de dag van vandaag vraagt menigeen zich af wat hieraan ten grondslag lag….