Waarom ik schrijf

Aan auteurs wordt vaak gevraagd waarom ze doen wat ze doen. Vaak door henzelf, als ze zich tijdens het schrijven afvragen waarom ze geen bedrijfsjurist of tandarts of wapenhandelaar zijn geworden. Waarom kiezen we dit vreemde beroep, dat op de lijst met activiteiten die het minst kans op succes hebben, meteen na de professionele wereldverbeteraar komt? Ik kan niet voor mijn collega’s spreken, maar voor zover het mij betreft, schrijf ik omdat ik geen andere keus heb. Dit is wat ik doe. Dit is wat ik ben.

Ik vertel verhalen. Dat heb ik altijd gedaan, dat zal ik altijd doen. Het is wat ik van jongs af aan heb gedaan. Verhalen verzinnen en vertellen, karakters tot leven brengen, plots bedenken, scènes visualiseren en de gebeurtenissen, voorstellingen, woorden en geluiden die een verhaal vertellen regisseren. Alles in ruil voor wat geld, een glimlach of een traan, en een beetje tijd en aandacht van de lezer.

Ik schrijf om in mijn levensonderhoud te voorzien. Sinds ik klaar ben met school heb ik geschreven en verhalen bedacht om de eindjes aan elkaar te knopen. Het is mijn manier om te overleven, de kost te verdienen en door deze wereld te navigeren. Het is mijn manier om iets ter tafel te brengen, om iets bij te dragen waarvan ik denk dat dit het beste is wat ik te bieden heb om anderen te laten genieten.

Ik heb geschreven voor jonge lezers, voor de film, voor zogenaamde volwassenen; maar vooral voor mensen die van lezen houden en die graag in een goed verhaal duiken. Ik schrijf niet voor mezelf, maar voor andere mensen. Echte mensen. Voor jullie. Ik geloof dat Umberto Eco degene was die heeft gezegd dat schrijvers die zeggen dat ze voor zichzelf schrijven en die zich er niets van aantrekken of ze een publiek hebben, liegen, en dat het enige wat je voor jezelf schrijft een boodschappenlijstje is. Ik ben het helemaal met hem eens.

Zoals ik al zei, houd ik me bezig met verhalen schrijven. Dat is een kunst, een vak, een zware taak, en ik dank de goden van de literatuur daarvoor. Ik geloof dat wanneer je iets kiest wat ik heb geschreven en waarvoor je betaalt, zowel met geld als met iets wat veel waardevoller is, tijd, je er recht op hebt om het beste te krijgen wat ik kan produceren. Ik geloof niet dat dit een hobby is, het is een vak. Als je aanmatigend genoeg bent om te denken dat hetgeen jij schrijft goed genoeg is om de tijd van andere mensen in beslag te nemen (zoals voor mij geldt), moet je hard genoeg werken om dat privilege te verdienen (zoals ik doe). Wat me terugbrengt bij de vraag waarom ik schrijf. Soms wordt me gevraagd welk advies ik zou geven aan een beginnend auteur. Ik zeg dan altijd dat je alleen schrijver moet worden als je niet kunt leven met het feit dat je er geen wordt. Anders kun je beter iets anders gaan doen. Ik ben schrijver geworden, een verteller van verhalen, omdat ik er anders aan onderdoor was gegaan, of erger.

Ik ben blij dat ik het heb overleefd, en ik ben blij dat we elkaar hebben ontmoet. Ik ben van plan om dit te blijven doen tot ze me neerschieten. Ik hoop dat je hebt genoten van de dingen die ik voor je heb verzonnen. Als dat niet zo is, geef me dan nog een kans. Ik werk altijd aan iets nieuws, en hopelijk is dat beter. Wat kan ik eraan doen? De fantasiewereld is mijn passie.